Ten­toon­stel­lings­tek­sten Neder­lands

Amrita Sher-Gil kijkt je recht aan. Zelfbewust en zelfverzekerd. Aan het begin van de twintigste eeuw is dat ongebruikelijk. Vaak worden vrouwen op een traditionele manier afgebeeld. Ze zijn figuranten in een verhaal waarin de man de hoofdrol speelt, zonder zichtbare emoties of eigen persoonlijkheid. Sher-Gil doorbreekt dat. Bovendien toont ze zichzelf in een sari, waarmee ze haar identiteit benadrukt.    

Zelfportret | Self-Portrait  

Parijs | Paris, circa 1930  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  
 

‘Dit vroege werk van Henri Matisse is een subtiele voorbode van zijn latere fauvistische werk. Het bestaat uit naast elkaar geplaatste kleurtoetsen zonder strakke omlijning. Ook de schaduwen zijn opgebouwd uit kleur. Tien jaar later schildert hij in felle kleuren en vereenvoudigde vormen. Het schilderij werd in 1949 aan het museum geschonken door Louise de Graaff-Bachiene.’  

Henri Matisse (1869-1954)  

Nature morte avec livres (Stilleven met boeken | Still Life with Books), circa 1895  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (Bruikleen | on loan Stichting Museum Boijmans Van Beuningen. Schenking | gift Louise de Graaff-Bachiene)  

Sandra Kisters, directeur Collectie en onderzoek | Director of Collections and research Museum Boijmans Van Beuningen 

Georges Braque (1882-1963)  

Stilleven met wijn en druiven | Still life with wine and grapes, 1929  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

Kunstmuseum Den Haag  

Pablo Picasso (1881-1973)  

Sibylle, 1921  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

Kunstmuseum Den Haag  

‘Europa is van Picasso, Matisse, Braque en vele anderen. India is alleen van mij.’ Dit schrijft Amrita Sher-Gil in 1938. Zij verwijst hierbij naar de grote Europese kunstenaars die ze tijdens haar studie in Parijs heeft bestudeerd. Tegelijkertijd kijkt ze vooruit en ‘claimt’ ze India waar haar toekomst als kunstenaar ligt.’  

Annemiek Rens, hoofdconservator | chief curator Drents Museum  

Tijdens haar studie in Parijs maakt Amrita Sher-Gil veel zelfportretten. Ze oefent met het schilderen van verschillende houdingen, emoties en kledingstijlen. Ook verkent ze haar materialen: soms brengt ze de verf dik aan, soms werkt ze schraal. Ze wisselt zachte, ronde vormen af met hoekige, expressieve lijnen en vlakken. Sher-Gil lijkt met elk zelfportret een nieuwe mogelijkheid af te tasten en is volop bezig haar identiteit als kunstenaar te onderzoeken.  

Zelfportret | Self-Portrait  

Parijs | Paris, circa 1930  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Zelfportret | Self-Portrait  

Parijs | Paris, circa 1932  

Olieverf op papier | Oil on paper  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  
 

Zelfportret | Self-Portrait  

Parijs | Paris, circa 1930  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi 
 

Zelfportret | Self-Portrait  

Parijs | Paris, circa 1930  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  
 

Amrita Sher-Gils zusje Indira poseert voor dit schilderij, dat een opvallende compositie heeft. Sher-Gil kiest voor een sterke diagonaal en laat de onderbenen en een elleboog buiten beeld. De roze sjaal valt op. De golvende draak die daarop staat, spiegelt de vorm van Indira's lichaam. Misschien vindt Amrita Sher-Gil dat haar zusje eigenschappen van een mythische draak heeft.  

 Slaap | Sleep  

Parijs | Paris, 1933  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

In de jaren '30 is het ongebruikelijk om vrouwen van stand te vragen als naaktmodel. Het lukt Sher-Gil; regelmatig poseren familieleden en vrienden voor haar. Dit is een portret van Baba, oftewel Viola Egan; een nicht en de zus van haar latere echtgenoot. Viola is krachtig en ontspannen afgebeeld. Haar hoofd rust op haar hand en ze kijkt zelfverzekerd recht vooruit.   

Naakt | Nude  

Hongarije | Hungary, 1933  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Dit is Anna Taslitzky, een joodse vrouw van Russische komaf. Amrita Sher-Gil is goed bevriend met haar zoon Boris. Ze portretteert Boris regelmatig en maakt ook een portret van zijn moeder. Mevrouw Taslitzky maakt een verslagen indruk. Ze laat haar schouders hangen en heeft een lege blik in haar ogen. Sher-Gil versterkt de neerslachtige sfeer door veel naar onder buigende, zware lijnen te schilderen en te kiezen voor gedempte kleuren.   

Madam Taslitzky  

Parijs | Paris, circa 1930  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Boris Taslitzky poseert driemaal voor zijn klasgenote. En al die tijd is hij stapelverliefd op haar. Op latere leeftijd vertelt hij: ‘Ik ontmoette haar in 1930 op de Beaux Arts, waar ik studeerde. Wanneer zij binnenkwam, viel er een enorme stilte. Ze had een grote aanwezigheid. Ik was verrast te zien hoe goed ze schilderde, en dat op die leeftijd.’   
Heel even hebben Taslitzky en Sher-Gil een relatie. Die eindigt als zij zegt dat ze verliefd is op haar Hongaarse neef.  

Jonge man met appels | Young Man with Apples  

Parijs | Paris, 1932  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Amrita Sher-Gil schildert veel mensen uit haar directe omgeving. Yusuf Ali Khan komt uit een adellijke, Noord-Indiase familie. Sher-Gils moeder vindt hem de ideale schoonzoon en uiteindelijk stemt haar dochter in met een verloving. Die duurt niet lang. Sher-Gil schrijft haar moeder: ‘Je zegt dat het je pijn doet om te horen dat Yusuf en ik elkaar ‘niet meer goed begrijpen’. Heb ik in Parijs niet altijd gezegd dat we het nooit ergens over eens zijn?’    
Yusuf Ali Khan  

Parijs | Paris, 1931  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

In Parijs bespreekt Amrita Sher-Gil haar werk graag met kunstcriticus Denise Proutaux. Ook bepalen ze samen welke schilderijen Sher-Gil zal inleveren voor tentoonstellingen. Proutaux poseert regelmatig voor haar goede vriendin, al is die niet blij met dit werk. Sher-Gil schrijft haar moeder: ‘Het is een goed geschilderd schilderij, maar zonder idee, zonder verbeelding. Maar het maakt niet uit. Ik moest door deze fase heen. Het heeft me op een nieuw pad gebracht en het schilderij is goed genoeg voor Denise.’  

Denise Proutaux  

Parijs | Paris, 1932  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Amrita Sher-Gil deelt in haar studietijd een atelier met Marie-Louise Chassany. Hun vriendschap leidt tot geruchten over een liefdesrelatie. Onder kunstenaars in Parijs is er veel vrijheid om te experimenteren met gender, relaties en seksualiteit. Amrita overweegt een relatie met een vrouw, maar toch blijft het met Marie-Louise bij vriendschap. Chassany ontwijkt het onderwerp en Sher-Gil vindt haar moeilijk te begrijpen. Ze schrijft haar moeder: ‘Ik heb nooit een seksuele relatie gehad met Marie-Louise, en ik zal er ook nooit een krijgen.’   

Marie-Louise Chassany  

Parijs | Paris, 1932  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Stilleven | Still Life  

Parijs | Paris, circa 1932  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Stilleven | Still Life  

Parijs | Paris, circa 1932  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Tussen 1930 en 1932 lijkt Amrita Sher-Gil onvermoeibaar. Ze maakt in die twee jaar zeker zestig schilderijen en honderden tekeningen. In een brief schrijft ze: ‘Deze dagen schilder ik het uitzicht vanaf de top van de Notre-Dame. Morgen schilder ik het interieur van de Notre-Dame, dus ik ben niet thuis voor de lunch. Vanaf 6 uur tot er nog licht is, schilder ik een naakt van Indu. Ik werk als een bezetene, geen tijd om ook maar na te denken.’ 

Notre-Dame  

Parijs, juni 1932 | Paris, June 1932  

Olieverf op doek op paneel | Oil on canvas on panel  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

De eerste keer dat Amrita Sher-Gil meedoet aan de schetscompetitie van haar docent Lucien Simon, wint ze meteen. Een week later kiest Simon als thema voor de wedstrijd ‘De erfzonde van Adam en Eva'. Sher-Gil besluit volop te gaan experimenteren met licht-donker- en kleurcontrasten. Ze levert dit schilderij in, maar wint geen prijs.  

Adam en Eva | Adam and Eve  

Parijs | Paris, circa 1932  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Druiven | Grapes  

Hongarije | Hungary, circa 1934  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Wijnstok | Vine  

Hongarije | Hungary, 1934  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi 

Amrita Sher-Gil kan het goed vinden met haar nicht. Ze noteert: ‘Sumair is grappig en 'levendig’, aantrekkelijk en een heel goed model. Ik ben begonnen aan een groot naakt van haar.’ Over de meisjes is niets bekend. Het schilderij doet denken aan het werk van de Franse kunstenaar Paul Gauguin. Sher-Gil laat zich door hem inspireren, alleen toont zij een zachte en harmonieuze sensualiteit die enkel geschilderd kan zijn door een vrouw.  

Naaktgroep | Nude Group  

Saraya (India), maart | March 1935  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Vrouw met waaier | Woman Holding Fan  

Simla (India), juli | July 1935  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi 

Als je mocht exposeren op de Salon de Paris en bovendien een prijs won, had je veel kans een succesvolle kunstenaar te worden. Het lukt Amrita Sher-Gil in 1933. De ‘Grand Salon’ bekroont dit schilderij. Ze is de jongste kunstenaar die een gouden medaille wint en de eerste met Indiase roots. Dankzij de prijs is Sher-Gil lid en mag ze schilderijen tentoonstellen op de Salon. De vrouwen op dit intieme en sfeervolle schilderij zijn zusje Indira en - in de leunstoel - vriendin Denise.  

Jonge vrouwen | Young Girls  

Parijs | Paris, juni | June 1932  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Op het moment dat de familie Sher-Gil in Parijs woont, is Sumair daar ook. Zij is een nicht van Amrita en werkt als model voor de beroemde Italiaanse modeontwerper Elsa Schiaparelli. Amrita Sher-Gil en haar nicht kunnen het goed met elkaar vinden. Ze leiden allebei een avontuurlijk leven. In 1936 zijn ze beide terug in India. Sumair poseert er voor dit bijna koninklijke portret. Sher-Gil gebruikt aardse kleuren die kenmerkend zijn voor haar Indiase werk .

Sumair  

Saraya (India), 1936  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Twee vrouwen | Two Women  

Saraya (India), circa 1935  

Olieverf op doek op paneel | Oil on canvas on board  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Vlak na haar aankomst in India in december 1934, beschrijft Sher-Gil ‘gewone’ Indiërs als ‘donkere, ongelooflijk magere mannen en vrouwen met droevige gezichten die zich zwijgend, bijna als schimmen bewegen en die beheerst worden door een moeilijk te omschrijven melancholie.’ Die droefheid komt in dit schilderij goed tevoorschijn, vooral in de houdingen van de modellen en de grote ogen van de vrouw. Zij doet denken aan een madonna: Maria, Jezus’ moeder, vaak afgebeeld met haar kind op schoot. 

Moeder India | Mother India  

Simla (India), juni | June 1935  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Dit is een van de eerste werken die Amrita Sher-Gil schildert als ze na haar studie in Parijs weer in India is. Passend bij haar nieuwe omgeving, gebruikt ze aardse kleuren. Ze beeldt de zusjes Niveer, Beant en Harbhajan Kaur af in rustige houdingen. De meisjes kijken serieus en maken een in zichzelf gekeerde indruk. Sher-Gil is tevreden: ze lijkt iets te pakken te hebben dat haar kunst in belangrijke mate zal kenmerken. Dit is hoe zij haar Indiase landgenoten gaat portretteren. 

Drie meisjes | Three Girls  

Amritsar (India), januari | January 1935  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi       

Vanaf 1938 zoekt Sher-Gil naar een nieuwe manier om over het leven in India te vertellen. Ze geeft mensen in haar werken niet meer altijd de hoofdrol. Je leest dat direct terug in haar omschrijving van het schilderij: ‘Een heuvellandschap, groene hellingen, groen op groen. Rhododendron-bomen met stijve scharlakenrode bloemen en een rij figuren die naar de toeschouwer toe lopen. Kleine vrouwen in schitterende kleuren, als papegaaien. Ze hebben zelfs iets vogelachtigs. Komische kleine profielen en dunne beentjes.'  

Heuveltafereel | Hill Scene  

Simla (India), maart | March 1938  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Sher-Gil omschrijft dit schilderij als ‘het landschap met de dennenbomen en dat ene kleine figuurtje.’ Net als in miniatuurkunst suggereert ze ruimtelijkheid door lagen als het ware te stapelen. Ze voegt daar afsnijdingen aan toe. Dat is ongebruikelijk in de miniatuurkunst. De grote kleurvlakken zijn opvallend. Kijk je door je oogharen, dan zou je zomaar een abstract werk kunnen zien. Amrita Sher-Gil laat hier de klassieke Indiase en de Europese moderne kunst met elkaar versmelten.  

Heuvelzijde | Hill Side  

Simla (India), juni | June 1938  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi 

Vanaf 1937 reist Amrita Sher-Gil veel door India. Ze gaat actief op zoek naar traditionele kunstvormen. Zo ontdekt ze ook de Indiase miniatuurkunst: kleine, zeer gedetailleerde schilderingen van ongeveer 500 tot 200 jaar oud. In miniatuurkunst wordt een verhaal vanuit verschillende gezichtspunten verteld. Sher-Gil past dat in dit schilderij toe. Ze schrijft erover: ‘De figuren in dit schilderij zijn als edelstenen die zijn bezaaid op een okerkleurige voorgrond en een glanzende achtergrond die wordt gevormd door de witte muren van de huizen.'  

Siesta  

Simla (India), oktober | October 1937  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Twee bedelaars | Two Mendicants  

Simla (India), circa 1937  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  
 

In dit schilderij draait het om huidtinten en kleurcontrasten. Sher-Gil legt uit: ‘De nadruk ligt duidelijk op de verschillende huidskleuren – zeer donker en groenachtig bruin bij de figuur in de linkerbenedenhoek. Zeker rode oker voor het kleine meisje – een groenachtige ruwe sienna voor de vrouw die haar vasthoudt en een meer gele ruwe sienna voor de figuur op de achtergrond. De huwelijkstekens en bloem zijn briljant oranje-rood.’  

Vrouwen in rood | Women in Red  

Saraya (India), maart | March 1938  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Dorpsmeisjes | Village Girls  

Saraya (India), augustus | August 1941  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Potloodschets | Pencil Sketch  

Ongedateerd | Undated  

Potlood op papier | Pencil on paper  

National Gallery of Modern Art, New Delhi 

Potloodschets | Pencil Sketch  

Ongedateerd | Undated  

Potlood op papier | Pencil on paper  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Amrita Sher-Gils nicht Teji staat model voor deze badende vrouw. Ze zit op een lage voetenbank en houdt een kruik vast waarmee ze water over zich heen kan gieten. Naast haar staat waarschijnlijk een kommetje met alta: traditionele rode kleurstof waarmee vooral vrouwen hun handen en voeten versieren. Dat versieren is een belangrijk onderdeel van de Indiase cultuur. Sher-Gil legt een alledaags en tegelijkertijd intiem ritueel vast. Je zou het werk, mede dankzij het gebruik van warme kleuren, zelfs sensueel kunnen noemen. 

Vrouw in bad | Woman at Bath  

Saraya (India), 1940  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Tijdens een reis door Zuid-India bezoekt Amrita Sher-Gil de grotten van Ajanta. Ze ziet muren vol met oude schilderingen waarop figuren samen een verhaal vertellen. De schilderingen inspireren haar om er een eigen versie van te maken. Ze legt een bruid vast, vlak voor het huwelijk. Twee vrouwen verzorgen het haar en de make-up, terwijl kinderen toekijken. Sher-Gil gebruikt weinig verschillende kleuren. De warme aardetinten en gedempte kleuren verbinden de figuren met elkaar en versterken de ingetogen sfeer.  

Bruidstoilet | Bride’s Toilet  

Simla (India), april | April 1937  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Muzikanten | Musicians  

Saraya (India), december | December 1940  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Bruid | Bride  

Saraya (India), 1940  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Is deze jonge vrouw in gedachten verzonken of juist geconcentreerd? Ze schilt een aardappel met handen die roder zijn dan haar gezicht. Amrita Sher-Gil maakt dit schilderij tijdens haar verblijf in de Hongaarse stad Kiskunhalas. Ondanks het doodnormale onderwerp lukt het haar een soort eeuwigheid in beeld te brengen. Ze vereenvoudigt vormen en kleuren tot de vrouw een silhouet is van lichte en donkere vlekken tegen een groene achtergrond.   
 

De aardappelschiller | The Potato Peeler  

Kiskunhalas (Hongarije | Hungary), november | November 1938  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

‘Ik heb een sneeuwlandschap geschilderd, wit met kale bomen, spoorlijnen en telegraafpalen in zwart, bijna getekend.’ Het winterse landschap vormt voor Amrita Sher-Gil de perfecte aanleiding om te experimenteren met licht-donker effecten. Daarbij beïnvloedt haar Hongaarse tijdgenoot István Szőnyi haar. Net als Sher-Gil gebruikt hij regelmatig witte verf om - als een bliksemflits – delen in een werk te verlichten.   
 

Winter  

Zebegény (Hongarije | Hungary), januari | January 1939  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Kruizen in allerlei kleuren, enkele bloemetjes en een lantaarn lijken over het doek te dansen. Erachter lopen figuren in zwarte gewaden langs witte gebouwtjes. De vrolijkheid waarmee Amrita Sher-Gil deze dorpsbegraafplaats in het Hongaarse Zebegény schildert, is bijzonder. De vormen en kleuren van de plek bieden haar een speels decor voor een schilderij.  

Vrolijke begraafplaats | Merry Cemetery  

Zebegény (Hongarije | Hungary), 1939  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Haldi (kurkuma) malers | Haldi (turmeric) Grinders  

Saraya (India), circa 1940  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Rusten | Resting  

Simla (India), november | November 1939  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi 

Dorpsmeisjes | Village Girls  

Saraya (India), augustus | August 1941  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi 

'Ik heb een paar goede dingen gedaan – Teji op een schommel met vrouwen om haar heen, heel Rajput-achtig, mooie rode en groene kleuren.' Zo beschrijft Amrita Sher-Gil dit schilderij. Ze haalt haar inspiratie vooral uit eeuwenoude Rajput-miniaturen en zendt het werk in naar tentoonstelling in Bombay. Een recensent levert kritiek op de achtergrond. Sher-Gil is zich ervan bewust dat die niet goed is uitgevoerd: ‘Mijn gevoel voor vorm is nu pas in ontwikkeling en heeft nog steeds de neiging om me te ontglippen.'  

De schommel | The Swing  

Saraya (India), februari | February 1940  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

‘Ik heb net een schilderij voltooid – een meisje in roodbloemige kleding ligt op een charpai, waarvan de palen van gloeiend rood als vlammen om haar heen oprijzen,’ laat Sher-Gil weten over dit werk. Op het familielandgoed in Saraya brengt ze veel tijd door in het gezelschap van vrouwen. Ze ziet dat het luxe leven hen verstikt en dat hun talenten en kennis niet voldoende worden benut. In dit schilderij beeldt ze zo’n jonge vrouw af.  

Vrouw op charpai | Woman on Charpai  

Saraya (India), juni | June 1940  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

In het Zuid-Indiase havenstadje Mahabalipuram bekijkt Amrita Sher-Gil beelden die in rotsen zijn uitgehouwen. Enkele enorme olifanten trekken haar aandacht. Waarschijnlijk zijn zij de inspiratiebron voor dit schilderij waarop twee dieren voedsel zoeken in het bos. Ze nemen bijna het hele doek in beslag. Sher-Gil vindt olifanten fascinerend en maakt meerdere schetsen van ze.

Olifanten | Elephants  

Saraya (India), maart | March 1940  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

‘Ik begin interesse te krijgen in dieren. Ik ben nu bezig met een doek met kamelen. Op een van de dieren zit een opvallend roze Indiaas zadel dat ik erg mooi vind’, schrijft Amrita Sher-Gil. Niet alleen het zadel is een blikvanger, maar ook de bandjes met glinsterende kralen om de nek van de liggende kameel. Sher-Gil schildert de kralen door stipjes verf op het doek te drukken, recht uit de verftube. Deze techniek weerspiegelt de traditionele miniatuurschilderkunst die zij zo bewondert.  

Kamelen | Camels  

Saraya (India), september | September 1941  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New Delhi  

Amrita Sher-Gil verhuist in 1941 met haar man Victor Egan naar Lahore. Vanuit haar atelier kijkt ze uit op een binnenplaats met lemen huizen en de buffels van de melkboer. Het is het decor voor het enige schilderij dat ze in de bruisende, culturele stad maakt. Haar laatste werk bovendien. In de voorstelling zoekt ze de grenzen van ruimte en vorm op. Het resultaat is bijna abstract. Vlak voordat ze plotseling overlijdt, lijkt Sher-Gil een nieuwe beeldtaal te hebben gevonden die modern én echt Indiaas is.   

Het laatste onvoltooide schilderij | The Last Unfinished Picture  

Lahore (India), november | November 1941  

Olieverf op doek | Oil on canvas  

National Gallery of Modern Art, New D